Athene noctua

Γλαύξ ή μπούφος;

Η Φωτό Μου
Όνομα:
Τοποθεσία: 124 ΠΒΕ, Greece

Δευτέρα, Μαΐου 22, 2006

Αδέλφια μας!

Χθές πρότεινα την αδελφοποίηση Ελλήνων και Κενυατών. Κοιτάζοντας όμως και άλλα μονόστηλα τα οποία έχω κατά καιρούς αποδελτιώσει διαπιστώνω ότι τα πράγματα είναι καλύτερα.

Από το Βήμα (Τετάρτη 29/3/06)
Στην Κιργιζία ο Ισμαήλ Ισματουλάγεφ πήγε να σφάξει έναν πετεινό για να τον μαγειρέψει. Μόλις όμως του έβαλε το μαχαίρι στο λαιμό ο πετεινός άρχισε να κραυγάζει. Τότε ο κ. Ισματουλάγεφ άκουσε τον 5χρονο γιο του να φωνάζει "Μπαμπά, φωνάζει Αλλάχ". Στη συνέχεια η κραυγή του πετεινού μαγνητοφωνήθηκε σε κινητό τηλέφωνο και το πτηνό έζησε. Επίσης πρόσφατα κάποιοι ανέφεραν ότι ένα λιοντάρι σε ζωολογικό κήπο του Αζερμπαϊτζάν φώναζε "Αλλάχ" την ώρα της προσευχής.

Η πρόταση λοιπόν περι αδελφοποίησης τροποποιείται ώστε να περιλάβει και την Κιργιζία και το Αζερμπαϊτζάν.

Αλήθεια τι κάνει ο Βησσαρίων; Δεν θέλω να προσβάλω τον νεκρό, μακάρι να έχει ταφεί κανονικά ο άνθρωπος να ησυχάσει. Την ιεραρχία από την άλλη που μιλούσε για σημεία εξ ουρανού δεν έχω κανένα πρόβλημα να την προσβάλω.

Και κάτι για τους τύπους που φωνάζουν "Ορθοδοξία ή θάνατος". Ερευνώ τις πιθανές ερμηνείες του συνθήματος:
1. Αν δεν μας αφήσουν να μείνουμε ορθόδοξοι θα τους σκοτώσουμε; Δεν είναι και πολύ χριστιανικό αυτό, ο φόνος είναι αμαρτία. Άσε που είναι και έγκλημα.
2. Αν δεν μας αφήσουν να μείνουμε ορθόδοξοι θα σκοτωθούμε; Ούτε και αυτό είναι χριστιανικό, και η αυτοκτονία είναι αμαρτία.
3. Αν δεν γίνουν ορθόδοξοι θα τους σκοτώσουμε; Είπαμε ο φόνος είναι αμαρτία. Εδώ υπάρχουν δυο προβλήματα με τον νόμο, πέρα από το έγλκημα του φόνου, υπάρχει και προσβολή του συντάγματος που προστατεύει την ανεξιθρησκεία.
4. Αν δεν γίνουν ορθόδοξοι θα σκοτωθούμε. Όπως αναφέραμε η αυτοκτονία είναι αμαρτία.

Δηλαδή όπως και να έχει το πράγμα μπορεί να μην εννοούν κάτι παράνομο οι άνθρωποι αλλά ότι θα αμαρτήσουν είναι δεδομένο. Μα γιατί δεν σκέφτονται λίγο πριν μιλήσουν;

Σαν έθνος αποτελούμε χρυσορυχείο γέλιου αλλά και οι άλλοι λαοί δεν πάνε πίσω. Η αξία της ανακάλυψης της έννοιας "μαλακία" (θυσιάζω τους καλούς μου τρόπους χάριν γλαφυρότητας, άλλωστε έχουμε κανένα πρόβλημα με το "φιλοκαλούμεν τε μετ' ευτελείας και φιλοσοφούμεν άνευ μαλακίας" του Περικλή;) είναι πανανθρώπινη. Αύριο επιτρέπω στον εαυτό μου να πει δυο λογάκια για την "Μαύρη Αθήνα".

Κυριακή, Μαΐου 21, 2006

Δεν είμαστε μόνοι!

Καθημερινά διαπιστώνω ότι οι καλύτερες ειδήσεις είναι οι μικρές...

Σύμφωνα λοιπόν με το Βήμα του Σαββάτου (20/5/06) στην Κένυα ψάρεψαν έναν τόνο (tuna) που στο δέρμα του έφερε στίγματα τα οποία να κοιτούσε κανείς προσεκτικά σχημάτιζαν τη φράση "είσαι αυτός που παρέχει τα περισσότερα", ρήση η οποία αναφέρεται στο Κοράνι. Συνταραγμένη από την είδηση η μουσουλμανική θρησκευτική ηγεσία της χώρας ζήτησε να προστατευθεί το ψάρι. Η κυβέρνηση ικανοποίησε το αίτημά της και την φύλαξη του τόνου ανέλαβε το Εθνικό Μουσείο της Κένυας. Κάποιος όμως κατάφερε να το κλέψει και τώρα οι Αρχές διεξάγουν έρευνα για τον εντοπισμό του. Η έρευνα γίνεται σχεδόν μυστικά για να μην εξοργιστούν οι πιστοί μαθαίνοντας ότι κλάπηκε το ψάρι.

Μετά τα παραπάνω, σαν σοφός κουκουβάγιος προτείνω την αδελφοποίηση του ελληνικού και του κενυατικού λαού. Είναι τόσα αυτά που μας ενώνουν...

Παρασκευή, Μαΐου 19, 2006

Μια (ατελής) απάντηση

Το παρόν blogακι, ταλαντεύεται μεταξύ δράματος όσο αφορά τα προσωπικά και παρωδίας όσο αφορά τα γενικά. Μου αρέσει τελικά αυτό το στυλ και ας διαλαλεί τη σχιζοφρένειά μου. Σήμερα όμως θα μιλήσω σοβαρά.

Αιτία αυτού του post αποτελεί το σχόλιο του dimitrizzzzz στο blog του κ. Δήμου και έπειτα στο δικό μου. Στο αρχικό σχόλιό του στο blog του κ. Δήμου νόμιζα ότι έχω να κάνω με ένα φανατικό. Η διαφωνία μας ήταν κατά πόσο οι Εβραίοι είναι το κυριότερο θύμα του Ολοκαυτώματος. Στο σχόλιό του όμως στο αντίστοιχο post μου στο παρόν blog ήταν ευγενικός και τον ευχαριστώ για αυτό. Έτσι θα προσπαθήσω να δώσω μια απάντηση, ατελή.

Να ξεκινήσω αναφέροντας ότι γίνεται ένα μπάχαλο σχετικά με τι εννοούμε Ολοκαύτωμα. Κάποιες θεωρήσεις εστιάζονται μόνο στην εξόντωση των Εβραίων, άλλες αναφέρονται μόνο στα θύματα των στρατοπέδων συγκέντρωσης ανεξάρτητα από τα εθνικά, θρησκευτικά ή άλλα χαρακτηριστικά των θυμάτων. Τέλος υπάρχει και η προσέγγιση εκείνη που περιλαμβάνει όλες εκείνες τις ομάδες που κυνηγήθηκαν από τους Ναζί λόγω της φυλής, του θρησκεύματος και των πεποιθήσεών τους. Υιοθετώ την τελευταία θεώρηση. Έτσι μας ενδιαφέρουν οι δολοφονίες Εβραίων, τσιγγάνων, Πολωνών, Σλάβων, ομοφυλόφιλων, κουμουνιστών κτλ. Δεν μπορούμε να συμπεριλάβουμε τους στρατιώτες των αντιπάλων της Γερμανίας, τους αντιστασιακούς, τους αμάχους που εκτελέστηκαν σε αντίποινα ή τις δολοφονίες των Ιταλών μετά τη συνθηκολόγηση της Ιταλίας. Να προσθέσω ότι οι αριθμοί που παρουσιάζονται δεν αφορούν μόνο τα θύματα των στρατοπέδων συγκέντρωσης αλλά και θύματα άλλων πρακτικών όπως η λειτουργία ομάδων θανάτου (Einsatzgruppen) που ακολουθούσαν την Βέρμαχτ και εξόντωναν όσους Εβραίους έβρισκαν. Σύμφωνα με το Oxford Companion to War World II οι ομάδες αυτές ευθύνονται για τον θάνατο 1,000,000 Εβραίων κατά την εκστρατεία κατά της Ρωσίας.

Η καλύτερη πηγή για στατιστικές που βρήκα νομίζω ότι είναι το εξαιρετικό:
που παραθέτει στοιχεία για τις εκατόμβες του 20ου αιώνα από πολλές πηγές.

Εβραίοι
Reitlinger (1953) αλλά και Kinder (1978) : 4,194,200 - 4,851,200
Brzezinski (1993): 5,000,000
Chirot (1994): 5,100,000
Rummel (1992): 5,291,000
Grenville (1994): 5,000,000-6,000,000
Davies (1998): 4,871,000 - 6,271,500
Δίκη της Νυρεμβέργης και Encyclopedia Britannica (1992): 5,700,000
Gutman (1990): 5,596,029 - 5,860,129
P. Johnson (1983): 5,800,000
Wallechinsky (1995): 6,000,000
Urlanis (1971): 6,000,000

Εκτελεσθέντες Σοβιετικοί αιχμάλωτοι πολέμου:
Urlanis (1971): 3,912,000
Rummel (1992): 3,100,000
Mazower (1998): 3,000,000
Harper Collins Atlas of the Second World War: 3,000,000
Shirer (1960): 2,000,000 νεκροί και 1,000,000 αγνοούμενοι (θεωρούντα νεκροί)
Britannica (1992): 2,600,000

Τσιγγάνοι (Ρομά και Σίντι):
Hammond (1996): 250,000.
Rummel (1992): 258,000.
Mazower (1998): 200,000-500,000.
Porter (1982): 500,000
Brzezinski (1993): 800,000
US Holocaust Memorial Museum website: 250,000

Ομοφυλόφυλοι:
Chirot (1994): 10-15,000
Rummel (1992): 220,000

Άτομα με αναπηρίες:
Breggin (1997): 275,000
Johnson (1983): 70,000 Γερμανοί
US Holocaust Memorial Museum website: 70,000 κατά την περίοδο 1939-41 και 275,000 συνολικά σύμφωνα με τη δίκη της Νυρεμβέργης.

Πηγές
Reitlinger Gerald (1953), The Final Solution
Kinder (1978), The Anchor Atlas of World History
Brzezinski Zbigniew (1993), Out of Control: Global Turmoil on the Eve of the 21st Century.
Chirot, Daniel (1994), Modern Tyrants : The Power and Prevalence of Evil in our Age
Rummel, Rudolph J. (1992), Democide : Nazi Genocide and Mass Murder
Grenville, J. A. S. (1994), A History of the World in the Twentieth Century
Davies (1998), Europe: A History
Gutman (1990), Encyclopedia of the Holocaust
Johnson Paul (1983), Modern Times
Wallechinsky David (1995), Twentieth Century : History With the Boring Parts Left Out
Urlanis Boris (1971), Wars and Population
Mazower Mark (1998), Dark Continent
Shirer (1960), The Rise and Fall of the Third Reich
Hammond Atlas of the 20th Century (1996)
Porter Jack Nusan (1982), Genocide and Human Rights
Breggin (1997), in Samuel Totten (ed.) Century of Genocide

Στα παραπάνω πρέπει επίσης να έχουμε υπόψη ότι εξοντώθηκαν και περίπου 2,000,000 μη Εβραιοί Πολωνοί (πολιτικοί, γιατροί, δικηγόροι, στρατιωτικοί, πανεπιστημιακοί κτλ) που θα μπορούσαν να αποτελέσουν ηγέτες του πολωνικού λαού. Είναι σαφές ότι και αυτό το έγκλημα δεν έχει καμία σχέση με πολεμικές επιχειρήσεις.

Επίσης κυνηγήθηκαν οι μάρτυρες του Ιεχωβά (2,000?) και μασόνοι (80,000?-200,000?). Το τελευταίο όμως είναι πάρα πολύ δύσκολο να επαληθευτεί.

Πρέπει να αναφερθεί ακόμα η εξόντωση Σέρβων από τους Ουστάσι (Κροάτες) των οποίων ο ζήλος ήταν τόσος που τρόμαξαν ακόμα και οι Γερμανοί. Ο αριθμός των θυμάτων είναι περίπου 500,000-700,000.

Το μεγάλο πρόβλημα όμως έχει να κάνει με τους Σοβιετικούς (πέρα από τους εκτελεσμένους αιχμάλωτους που ανέφερα ήδη). Η Σοβιετική Ένωση είναι η χώρα που πλήρωσε το μεγαλύτερο τίμημα σε ανθρώπινες ζωές. Χρειάζομαι περισσότερο χρόνο για να διαχωρίσω μάχιμους, άμαχους, Εβραίους, αιχμάλωτους... Οι συγκεντρωτικές στατιστικές είναι λίγο περίεργες σε αυτά τα θέματα και είναι δύσκολο να ελέγξεις τις υποθέσεις που κάνει κάθε συγγραφέας. Θα επανέλθω πάντως.

Υ.Γ.1 Σε τελική ανάλυση οι αριθμοί δεν έχουν σημασία. Σημασία έχει ότι έγινε. Ελπίζω τα παραπάνω να αποτελέσουν όχι αφετηρία μίσους αλλά οδύνης για τη μαλακία που μας δέρνει σαν ανθρώπους ώστε να μην επαναληφθούν. Η Ιστορία δεν ζητά νέες τραγωδίες, είχαμε σαν είδος υπέραρκετες.
Υ.Γ.2 Πολύ καλά βιβλία για την Κατοχή στην Ελλάδα είναι το Inside Hitler's Greece του Mark Mazower (κυκλοφορεί και μεταφρασμένο) και η τριλογία του Χάγκεν Φλάισερ "Στέμμα και Σβάστικα" (τελευταία φορά που ρώτησα δεν είχε κυκλοφορήσει ακόμα ο τρίτος τόμος). Λυπάμαι που τα έχω ανεβάσει στη Θεσσαλονίκη και δεν μπορώ να τα συμβουλευτώ αλλά δεν μπορούσα να κυκλοφορήσω στο σπιτάκι μου... diminishing returns που λέμε και εμείς οι οικονομολόγοι.

Ένα βλάσφημο όραμα


Μέχρι ο Κωνσταντίνος να δει το όραμα με το "Εν τούτω νίκα" (παλιότερα είχε δει και ένα όραμα με τον Sol Invictus, τον Ανίκητο Ήλιο αλλά αυτό δεν είναι χριστιανικό οπότε η Εκκλησία το έχει ξεχάσει) όλα ήταν καλά. Οι Χριστιανοί ήταν τα καλύτερα παιδιά, ευγενικοί, αθώοι, φιλάνθρωποι και πήγαιναν εθελοντικά στα λιοντάρια (σήμερα θα ήταν μέλη της Διεθνούς Αμνηστείας και της Greenpeace), με λίγο περισσότερο ζήλο είναι η αλήθεια αλλά πάντα έτσι είναι οι νεοφώτιστοι, ζηλωτές. Κοιτάξτε τι γίνεται με τους bloggers.

Παρέκβαση: Γιατί όμως κυνηγήθηκε ο χριστιανισμός; Σε έναν κόσμο που υπήρχε κάθε είδους θεός και κάποιος μπορούσε να πιστεύει ταυτόχρονα στον Δία, στον Βάαλ, στην Ίσιδα και στα στρουμφάκια δεν μπορώ να καταλάβω γιατί τόσο μένος κατά των χριστιανών. Εντάξει, δεν δέχονταν τους άλλους θεούς, είχαν μια ιουδαϊκή χροιά και δεν συμμετείχαν σε όργια αλλά όσο και αν αυτά ήταν εκνευριστικά για έναν ενήλικο ειδωλολάτρη (ειδικά το τελευταίο) δεν παύει να είναι ενήλικος και δεν σκοτώνει τον άλλο για αυτό. Βέβαια, ανάμεσα στους ειδωλολάτρες ήταν και μερικά βλήτα με τεράστια εξουσία, οι αυτοκράτορες. Βρισκόμενος όμως 20 αιώνες μπροστά αδυνατώ να καταλάβω τι φοβήθηκαν. Βλακείες, χθες έγραφα για το Ολοκαύτωμα το οποίο είχε απίστευτες διαστάσεις και έγινε μόλις χθες. Αν δεχτούμε ότι άτομα σαν τον Χίτλερ αναδείχτηκαν με εκλογές στον 20ο αιώνα γιατί να μην δεχτούμε ότι υπήρξαν τρελοί, φαντασμένοι, μανιακοί αυτοκράτορες στον 1ο,2ο και 30 αιώνα;

Με τον Κωνσταντίνο λοιπόν γίνεται κάτι περίεργο, έρχεται ο Θεός και του λέει "Είσαι και ο πρώτος, σφάξε στο όνομά μου". Όχι ακριβώς έτσι, αλλά αυτή είναι η ουσία. Είναι η στιγμή όπου ο χριστιανισμός αλλάζει νόημα, απο θρησκεία του μάρτυρα γίνεται θρησκεία του καταπιεστή. Αναλογικά είναι σαν ένας ιδιοκτήτης μιας βιομηχανίας που μολύνει το περιβάλλον να θέσει υπό την προστασία του την μη κυβερνητική οργάνωση "Αγάπη για τον άνθρωπο, τα ζωάκια, τα ζουζούνια και τα λουλουδάκια" και να την ενσωματώσει στον όμιλο επιχειρήσεών του χωρίς βέβαια να σταματήσει να μολύνει τον κόσμο. Με την προστασία που απολαμβάνει η χαριτωμένη αυτή οργάνωση μπορεί να αποκτήσει εκατομμύρια μέλη αλλά θα έχει χάσει την ψυχή της, όσα ζουζουνάκια και σώσει. Απορώ πως οι πρώτοι χριστιανοί δέχτηκαν αυτή την αλλαγή στο νόημα της θρησκείας τους. Απ' οπού και ως που ευλογεί ο Θεός τη νίκη σε μια μάχη; Το "οι άλλοι ήταν ειδωλολάτρες" δεν στέκει σε μια θρησκεία αγάπης.

Resume, Ο Κωνσταντίνος ήταν στρατηλάτης και μάλιστα ικανός, ίσως και καλός αυτοκράτορας. Ήταν όμως και λίγο εγκληματική φυσιογνωμία (σκότωσε τον γιο του Κρίσπο και τη δεύτερη γυναίκα του Φαύστα, όπως και τον πεθερό του και τον κουνιάδο του). Δηλαδή δεν ήταν και πολύ διαφορετικός από άλλους μεγάλους της ιστορίας αλλά, αυτό το "άγιος" έδω μου κάθεται...

Αν συνεχίσω έτσι και αύριο θα το χάσω το παράσημο από τον Χριστόδουλο.

Πέμπτη, Μαΐου 18, 2006

Οι Εβραίοι είναι πονηροί και θέλουν το κακό μας



Ο τυπικός Έλληνας Ορθόδοξος Χριστιανός τα τελευταία 500 χρόνια περίπου έχει τέσσερις βασικούς εχθρούς:

1. Τους Βούλγαρους: για την Εξαρχία και τον Μακεδονικό Αγώνα, για τον Β' Βαλκανικό και τους δύο Παγκόσμιους πολέμους και προφέρουν βαριά το λάμδα. Τους αναγνωρίζουμε το ελαφρυντικό ότι είναι ορθόδοξοι, αποτέλεσαν μέρος της Βυζαντικής αυτοκρατορίας, ήταν σύμμαχοι κατά τον Α' Βαλκανικό πόλεμο και όπως και να το κάνουμε ο Βασίλειος ο Βουλγαροκτόνος έχει καθαρίσει προκαταβολικά για πολλές γενιές ακόμα. Σε τελική ανάλυση μια χαρά παιδιά είναι σε σύγκριση με...

2.Τους Τούρκους: για την Άλωση, τα 400 χρόνια σκλαβιάς, την Μικρασία, την Κύπρο, τις παρβιάσεις του FIR και τα Ίμια, είναι μουσουλμάνοι και θέλουν να ας κλέψουν τον μπακλαβά και τον καφέ. Ελαφρυντικά: Ιμάμ, χουνκιάρ μπεγεντί, χανούμ μπουρέκ, γυναίκες, κατά βάθος τους πάμε. Νερό κι αλάτι βρε αδερφε άλλωστε δεν είναι σαν τους αιρετικούς...

3. Τους Δυτικούς (Βόρεια Αμερική, Δυτική και Κεντρική Ευρώπη): για τους Πάπες, την άλωση του 1204, τον Διαφωτισμό, την αποικιοκρατία, το Βιετνάμ, την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, το Ιράκ και γιατί θέλουν να μας κλέψουν την φέτα. Τους αναγνωρίζουμε τα ελαφρυντικά της ειλικρινούς μεταμέλειας, τα Κοινοτικά Πλαίσια Στήριξης, το χάμπουργκερ και τις Luis Vuitton. Θα ήταν οι νούμερο ένα εχθροί του γένους αν δεν είχαμε...

4. Τους Εβραίους: γιατί σταυρώσαν τον Χριστό (Έλληνες Χριστιανοί), επέβαλαν τον χριστιανισμό ( Έλληνες Παγανιστές), ελέγχουν την παγκόσμια οικονομία, απαγάγουν και θυσιάζουν παιδάκια, κατασκεύασαν το Ολοκαύτωμα, καταδυναστεύουν τους Παλαιστίνιους, "κάτι περίεργα πράγματα που λέει ο Λιακόπουλος, τα οποία δεν καταλαβαίνω αλλά είναι σωστά" και ακούνε Ντάνα Ιντερνάσιοναλ. Ελαφρυντικά δεν υπάρχουν, ας αναλογιστούν τις αμαρτίες τους και ας αυτοκτονήσουν.

Αλβανοί και εκείνος ο "Λαός που ζεί ακριβώς πάνω από τα βόρεια σύνορά μας αλλά μου διαφεύγει το όνομά του" είναι περιστασιακοί αντίπαλοι για να μην πλήττουμε. Δεν μπορούν να χαρακτηριστούν προαιώνιοι εχθροί του γένους. Ακοντιστές και λιθοβολιστές που δεν ενδιαφέρουν τον στρατηγό που έχει να αντιμετωπίσει πελταστές, ιππείς, οπλίτες, και πολεμικούς ελέφαντες. Αυτή η παράλειψη δεν είναι σοβαρή, οφείλω να επισημάνω όμως σαν limitation του post την συνειδητή αποσιώπηση του νούμερο 1 εχθρού της Ελλάδας, τους Έλληναράδες. Η βιβλιογραφία και το ανεκδοτολογικό υλικό είναι τόσο εκτεταμένα που επιβάλλουν την αφιέρωση πολλών posts.

Πάντα με παρεξένευε το γεγονός ότι υπάρχει τέτοιο μίσος προς τους Εβραίους. Διαχρονικά έχουμε σφαχτεί με όλο τον κόσμο στην (πολύ) ευρύτερη περιοχή, μας την έχουν πέσει και τους την έχουμε πέσει και εμείς πάμπολες φορές. Με τους Εβραίους πότε πολεμήσαμε; Η μοναδική φορά που μπορώ να θυμηθώ είναι μια εξέγερση εναντίον ενός ελληνιστικού βασίλειου. Αποκλείω λοιπόν η αιτία του μίσους να βρίσκεται σε κάποια ένοπλη σύγκρουση. Αν έχεις κανείς υπόψη του κάτι διαφορετικό ας μου το πει.

Περνάμε στο επόμενο επιχείρημα, αυτό της σταύρωσης. Μα αν τους μισούμε για αυτό τότε θα έπρεπε όλος ο δυτικός κόσμος να μας καταριέται μέρα νύχτα που φαρμακώσαμε τον Σωκράτη. Αυτές οι βεντέτες που κρατάνε αιώνες μου τη δίνουν αφάνταστα. Έρχεται εδώ ο Πάπας και του ζητάμε να καταδικάσει την άλωση του 1204. Φανταστείτε να πάει ο δήμαρχος Πέλλας επίσκεψη στο Ιράν και να του ζητήσουν να καταδικάση την πυρπόληση της Περσέπολης από τον Αλέξανδρο. Όσο γελοίο θα ήταν να μας ζητηθεί κάτι τέτοιο άλλο τόσο γελοίο είναι να το ζητάμε. Πότε ζητήσαμε εμείς συγγνώμη; Αλλά ξέχασα, είμαστε ο περιούσιος λαός, που όλος ο κόσμος του χρωστάει και εμείς χρωστάμε μόνο της Μιχαλούς.

Στον αντίποδα υπάρχουν οι συνέλληνες παγανιστές. Έπεσα μια φορά σε ένα ταξιτζή που τα είχε με τους Εβραίους και τους Ρωμαίους. Η θεωρία του ήταν η εξής, επειδή οι Ρωμαίοι δεν μπορούσαν να υποτάξουν τους Έλληνες μας έφεραν τους Εβραίους και την θρησκεία τους για να μας αποδυναμώσουν πολιτισμικά και ηθικά, μετά ήταν παιχνιδάκι να μας κατακτήσουν. Άδικα του έλεγα ότι οι ίδιοι καλούσαμε κάθε φορά τους Ρωμαίους να αναμιχθούν στα της Ελλάδος, ότι όταν τελικά τα ελληνικά κράτη έγιναν ρωμαϊκές επαρχίες δεν αναπτύχθηκε αντάρτικο (που να τρέχεις στα βουνά με το hόπλον) και ότι όλα αυτά συνέβησαν 2 περίπου αιώνες προτού πάρει κανείς χαμπάρι τον χριστιανισμό. Το μόνο που κατάφερα ήταν να απογοητευτώ ("τι μαλάκας!") και να τον απογοητεύσω (κάτι ανάμεσα σε "τι μαλάκας", ¨"που οδηγείται η νεολαία σήμερα", "Δία δώσε μου δύναμη" και τέτοια).

Μια διαδεδομένη κατηγορία κατά των Εβραίων κατά τον 19ο αιώνα ήταν ότι θυσίαζαν παιδάκια. Η Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια του Δρανδάκη (Η original έκδοση είναι προπολεμική αλλά προοδευτική! Το συμπλήρωμα μου φαίνεται ότι στρογγυλεύει πολλά) αναφέρει τέτοια περιστατικά στα Επτάνησα όπου οι πρώτοι ύποπτοι ήταν οι Εβραίοι, χωρίς στοιχεία, και μέχρι να αποδειχθεί η αλήθεια οι άνθρωποι κινδύνευαν να λυντσαριστούν. Δυστυχώς δεν έχω κοντά μου την εγκυκλοπαίδεια ώστε να παραθέσω τα παραδείγματα. Πως καταφέραμε να συνδέσουμε τους Εβραίους με ανθρωποθυσίες δεν μπορώ να καταλάβω. Ο φόβος του άλλου;

Και ερχόμαστε σε αυτό που νομίζω ότι είναι η κυριότερη αιτία του αντισημιτισμού: την ενασχόλησή τους με το χρήμα. Ομολογώ ότι και εγώ δεν μπορούσα να καταλάβω τον λόγο για αυτήν την στενή σχέση των Εβραίων με το χρήμα. Υπάρχει όμως μια ενδιαφέρουσα εξήγηση, τουλάχιστον για την Δυτική Ευρώπη. Από τον Μεσαίωνα και έπειτα ήταν αμαρτία για έναν καλό χριστιανό να δανείζει χρήματα με τόκο. Πάντα όμως υπάρχει ο κίνδυνος ο οφειλέτης να μην μπορεί να πληρώσει ή να εξαφανιστεί. Έτσι δεν υπάρχει κανένα κίνητρο για να δανείσεις χρήμα. Αν είναι να δανείσεις τα λεφτά σου και να μην κερδίσεις τίποτα αλλά αντιθέτως να κινδυνεύεις να τα χάσεις απλά δεν δανείζεις, τα επανεπενδύεις στη δική σου επιχείρηση, κάνεις δολαροθεραπείες όπως ο Scrooge, τα τρως με τις γκόμενες ή τα τρως στην κυριολεξία σε σουβλάκια. Φυσικά μια τέτοια κατάσταση είναι ό,τι χειρότερο για μια οικονομία, δεν δημιουργούνται νέες επιχειρήσεις, μειώνεται η παραγωγή και το εισόδημα, οι σύμβουλοι επιχειρήσεων πηδούν από τα παράθυρα, μαζεύονται γύπες, πας να τους απομακρύνεις και σου την πέφτει η WWF... δράμα.

Από την άλλη πολλά επαγγέλματα εκείνη την περίοδο ήταν κλειστά και μια συντεχνία δεν θα επέτρεπε να γίνει μέλος της ένας Εβραίος. Όμως ο ιουδαϊσμός δεν αποκλείει την χρέωση επιτοκίου και έτσι με την κατάλληλο motivation από τους ηγεμόνες οι Εβραίοι έγιναν οι τραπεζίτες της Ευρώπης. Αυτό μπορεί να πλούτισε ορισμένους Εβραίους αλλά ανατροφοδότησε το μίσος γιατί πλέον αν χρωστούσες, ο πιστωτής σου ήταν στάνταρ Εβραίος (και όλοι ξέρουμε πόσο τρυφερά συναισθήματα τρέφουμε προς τους δανειστές μας).

Και περνάμε στους διωγμούς, Ιερά εξέταση (υπαρκτή θεοκρατία), πογκρόμ (υπαρκτός σοσιαλισμός) και η κορύφωση με το Ολοκαύτωμα (για ορισμένους ανύπαρκτο). Κανονικά θα έπρεπε να τους συμπαθήσουμε αλλά φαίνεται ότι το μίσος και η συνήθεια είναι πιο δυνατά και από το χειρότερο έγκλημα. Φτάσαμε στο σημείο να αμφισβητούνται τα πάντα, ο αριθμός των θυμάτων, η ύπαρξη των κρεματορίων, η ύπαρξη των θαλάμων αερίων κτλ και να αποδίδονται όλα στην εβραϊκή προπαγάνδα (Zyklon B? Τι είναι αυτό;). Ελπίζω για όλες αυτές τις απόψεις των αναθεωρητών να φταίει το ασύληπτο μέγεθος του εγκλήματος που το κάνει σχεδόν αδύνατο να πιστέψεις ότι έγινε κάτι τέτοιο πριν από 60 χρόνια (wishful thinking). Δυστυχώς όμως ο κινητήριος μοχλός είναι το μίσος και φοβάμαι ότι τα πράγματα θα γίνονται ολοένα και χειρότερα καθώς θα λιγοστεύουν οι επιζήσαντες των στρατοπέδων συγκέντρωσης.

Κατ' εμέ η μόνη κατηγορία που έχει βάση είναι αυτή για την καταπίεση των Παλαιστινίων. Έχοντας περάσει όλα όσα ανάφερα παραπάνω θα περίμενα να είναι μυγιάγγιχτοι όσο αφορά τα δικαιώματα των μειονοτήτων. Να βλέπουν τους Παλαιστίνιους και να θυμούνται τους πρόγονούς τους. Σ΄αυτό όμως δεν μπορείς να κατηγορήσεις μόνο τους Ισραηλινούς, και οι Άραβες έχουν κάτι καλόπαιδα. Όπως και να έχει το πράγμα κάθε βομβιστική επίθεση άπό μέρους των Παλαιστινίων και κάθε χτύπημα από τον στρατό του Ισραήλ ανατροφοδοτεί έναν vicious circle. Η έξοδος από το loop θέλει υποχωρήσεις.

Be that as it may, ο αντισημιτισμός γεννήθηκε πολλούς αιώνες προτού προκύψει το Παλαιστινιακό. Δεν ξέρω αν ποτέ θα εξαλειφθεί ο αντισημιτισμός, ο αντιαραβισμός και όλοι οι ρατσισμοί. Αν θέλεις να αιματοκυλιστείς με κάποιον η μονόπλευρη μελέτη της ιστορίας πάντα θα παρέχει αφορμές. Αυτή η θεώρηση όμως δεν διδάσκει, δεν βελτιώνει, η ιστορία παύει να είναι μούσα και γίνεται πουτάνα.

Αν μου ζητήσει κανένας εθνικά και θρησκευτικά πιστοποιητικά μπορεί να πάει να ερωτευτεί από τώρα χωρίς να το το ζητήσω. Για αντίλογο που έχει κάτι ουσιαστικό να πει, θα σας κεράσω και φοντάν.

Τετάρτη, Μαΐου 17, 2006

Ισχύς μου η απάτη του λαού


Το σημερινό post ανήκει στα "είδη προικός" (σεντόνι). Αλήθεια υπάρχουν ακόμα;


Πάμε λοιπόν, σήμερον παρουσιάζουμε το έργο: Η ΒΥΖΑΝΤΙΝΗ ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΔΥΝΑΣΤΕΙΑΣ ή ΤΟ ΙΕΡΟ GRAAL ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ.




Τα στοιχεία (sic) τα πήρα από αυτό το κείμενο που κοσμεί την "ανεπίσημη ιστοσελίδα του βασιλικού οίκου της Ελλάδος". Για λόγους χώρου κόβω την εισαγωγή και τον επίλογο πράγμα που με κανένα τρόπο δεν αλλοιώνει την ουσία του κειμένου. Έπίσης κόβω και αρκετούς μελοδραματισμούς, αναγκαστικά μειώνεται ο λυρικος και επικός χαρακτήρας του πονήματος, γίνεται όμως πιό robust. Τα σχόλια σε αγκύλες. Have fun!


Ισχυρισμός: "Οι μακροχρόνιες, σχολαστικές, επιμελημένες μελέτες αξιολογότατων ιστορικών ερευνητών και της αλλοδαπής και της ημεδαπής οδήγησαν στο ανεπίδεκτο αμφισβήτησης συμπέρασμα, ότι τόσο η δανική βασιλική οικογένεια, όσο και η ελληνική δυναστεία του Γεωργίου Α' έχουν βυζαντινές - και συνεπώς - ελληνικές ρίζες, καταγωγή και προέλευση."


Πηγές: "Το 1863 ο Δανός ερευνητής Κ. Laghorn κατάστρωσε, ύστερα από πολύπλευρη μελέτη, γενεαλογικό πίνακα, τον οποίο μετέφρασε στην ελληνική γλώσσα ο καθηγητής της Λατινικής φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών Στέφανος Α. Κουμανούδης. Πίνακας, μετάφραση, στοιχεία και σημειώσεις περιήλθαν αργότερα στην Ιστορική και Εθνολογική Εταιρεία, που δημοσίευσε εκλογή τους στο φερώνυμο Δελτίο της. Σύμφωνα με τον πίνακα του Laghorn μακρινός γενάρχης του Γεωργίου ήταν ο αυτοκράτορας Μιχαήλ (1263-83), της δυναστείας των Παλαιολόγων. Εξήντα χρόνια αργότερα ο Βιεννέζος ιστοριοδίφης βαρόνος Α. Dungern συνέχισε τις σχετικές έρευνες και συμφώνησε ως προς το πρόσωπο του γενάρχη, ενώ ο Κωνσταντίνος. Αθ. Βερναρδάκης - φιλολογικό ψευδώνυμο «Ιχνηλάτης» - υποστήριξε ότι οι ρίζες της ελληνικής δυναστείας ανάγονται στον αυτοκράτορα Βασίλειο Α' το Μακεδόνα. Ωστόσο, είχαν προηγηθεί σε χρόνο ανύποπτο έρευνες στη βιβλιοθήκη της Ιεράς Μονής Ίμβρου του Βαρθολομαίου Κουτλουμουσιανού του Ιμβρίου, ο όποιος, στηριζόμενος σε βιβλία και χειρόγραφα, περιέλαβε στα απομνημονεύματά του το συμπέρασμα του, ότι η δανική βασιλική οικογένεια είχε το ίδιο αίμα με εκείνο που είχε χυθεί στην Πύλη του Αγίου Ρωμανού την αποφράδα εκείνη νύχτα της 29ης Μαΐου του 1453."


[...] Στο σημείο αυτό υπεισέρχεται, ενισχυτικά, και η μακροχρόνια έρευνα του μοναχού, ιστορικού ερευνητή και συγγραφέα Βαρθολομαίου του Ιμβρίου (Κουτλουμουσιανού). Σύμφωνα με την οποία: «ο Κωνσταντίνος ΙΑ' Παλαιολόγος - Δραγάσης, είχε αποκτήσει, από τη νόμιμη σύζυγο του Σοφία, το μοναχογιό και διάδοχό του στο βυζαντινό στέμμα Ιωάννη Παλαιολόγο


[Σοβαρά: Καμία συζυγός του δεν λεγόταν Σοφία! Επίσημα ο Κωνσταντίνος ΙΑ δεν είχε κανένα παιδί με καμία γυναίκα του (εδώ). Υπάρχουν βέβαια φήμες για ένα παιδί αλλά και αυτές ακόμα αφορούν κόρη με το όνομα Μαγδαληνή! Μήπως τελικά ο "Κώδικας ντα Βίντσι" είναι clopy?].


Λίγες ώρες πριν από την πτώση της Βασιλεύουσας και τον ηρωικό, ύστερα από επική πάλη, θάνατο του αυτοκράτορα, η Σοφία παρέδωσε το - δεκατετράχρονο - μοναχοπαίδι της στην πιστή θαλαμηπόλο της Ειρήνη, για να το μεταφέρει με ιστιοφόρο στην Ιταλία, ώστε να μην πέσει στα χέρια των βαρβάρων της Ανατολίας.


[Σοβαρά: Και γιατί να φυγαδεύσει το παιδί στην Ιταλία όταν μπορούσε να το στείλει στον θείο του στον Μορέα;]


Κλαίγοντας με αναφιλητά η Σοφία ζήτησε από τον Ιωάννη να της υποσχεθεί πως δε θα αποκάλυπτε σε κανέναν πριν συμπληρώσει το τριακοστό έτος της ηλικίας του την αληθινή του ταυτότητα , ενώ παράλληλα έβαλε στον κόρφο του έναν παραπλανητικό πάπυρο, στον όποιο είχε γράψει η ίδια το υποτιθέμενο όνομα του: Ιωάννης Χριστιανός. Ωστόσο, στο εγκόλπιο - φυλαχτό - του η αυτοκράτειρα έβαλε ένα δεύτερο πάπυρο, στον οποίο είχε γράψει τα στοιχεία για την αληθινή καταγωγή του εφήβου.


[Σοβαρά: Για ποιό λόγο έπρεπε να κρύψει την ταυτότητά του δεν το καταλαβαίνω, ίσα-ίσα που θα έχαιρε προστασίας. Θα μπορούσε να καλέσει τους Δυτικούς βασιλιάδες σε σταυροφορία ή έστω να πουλήσει τους τίτλους του όπως έκανε ένας θείος του. Επίσης γιατί έπρεπε να το κρύψει μέχρι τα 30 του; Για ποιό λόγο χρειάζονταν και δεύτερο όνομα; Και γιατί μου ηχεί εξαιρετικά Σκανδιναυικό αυτό το Χριστιανός; Τέλος μόνο εγώ έχω την εντύπωση ότι εκείνη την περίοδο δεν γράφανε ακόμα σε παπύρους;]


Ο μικρός έδωσε με σοβαρότητα την υπόσχεση που του ζητήθηκε και μέσα στο πηχτό σκοτάδι της νύχτας ο καπετάνιος του ιστιοφόρου κατόρθωσε να διασχίσει τον Κεράτιο κόλπο, κάτω κυριολεκτικά από τις «μύτες» των πολιορκητών, και να οδηγήσει το σκάφος του στο λιμάνι τής Βενετίας. Ο Ιωάννης «Χριστιανός» εργάζεται και σπουδάζει, με τη βοήθεια και της Ειρήνης, ενώ λίγο αργότερα, εκτιμώντας τα σπάνια πνευματικά προσόντα και την ευφυΐα του, θα τον θέσει υπό την προστασία του ένας ελληνολάτρης Γερμανός αξιωματικός, που τον πήρε μαζί του στην αυστριακή πρωτεύουσα.


Μερικά χρόνια αργότερα η Ειρήνη φεύγει για το χωρίς γυρισμό ταξίδι, ο Ιωάννης φιλοξενείται στο μέγαρο του φίλου και προστάτη του, σχετίζεται με την τοπική αριστοκρατία και διαπρέπει στις σπουδές του στην Πολεμική Ακαδημία.


Την εποχή εκείνη ο βασιλιάς της Γερμανίας Φρειδερίκος Γ' είχε υιοθετήσει φιλειρηνική πολιτική και ο γιος του Μαρμαρωμένου Βασιλιά μετακινήθηκε - σε ηλικία είκοσι ετών - στη Γαλλία, όπου ο βασιλιάς Κάρολος Ζ' βρισκόταν σε σύγκρουση με την Αγγλία, για να καταταγεί, ως απλός στρατιώτης, στις τάξεις του γαλλικού στρατού. Οι αξιωματικοί τον ξεχώρισαν αμέσως, εντυπωσιασμένοι από το γιγαντόσωμο ανάστημά του και από τις ξιφομαχικές του ικανότητες, και τον παρουσίασαν στο βασιλιά Κάρολο Ζ', που τον ρώτησε αν επιθυμούσε να καταταγεί στην προσωπική του φρουρά. Ο Ιωάννης εξέφρασε τον ενθουσιασμό του και έγινε δεκτός με βαθμό αξιωματικού, για να διακριθεί στην αμέσως επόμενη κρίσιμη μάχη όχι μόνο για τη γενναιότητα, αλλά και για τον υψηλό δείκτη της ευφυΐας του.


[Σοβαρά: Αυτά υποτίθεται ότι γίνονται όταν ήταν 20 χρόνων (περίπου 1458-1460). Ο εκατονταετής πόλεμος όμως τελείωσε το 1453 και οι Άγγλοι άρχισαν την ίδια χρονιά να φαγώνονται για καμιά τριανταριά χρόνια στον πόλεμο των ρόδων. Οπότε την περίοδο που μας ενδιαφέρει δεν υπήρξαν εχθροπραξίες μεταξύ Άγγλων και Γάλλων. Περίεργο επίσης που δεν αναφέρεται σε ποιό πέρος έγινε η υποτιθέμενη μάχη. Για τον εκατονταετή πόλεμο εδώ]


Ο Κάρολος τον παρασημοφόρησε, του απένειμε το βαθμό του επιλάρχου (ταγματάρχη) και τον προσέλαβε υπασπιστή του, με συνέπεια ο άτυχος διάδοχος του βυζαντινού θρόνου να βρεθεί στη γαλλική αυλή, κατακτώντας αμέσως την εκτίμηση, τη φιλία και το σεβασμό όλων, μολονότι δεν είχε αποκαλύψει την πραγματική του ταυτότητα. Μετά τη λήξη του γαλλοαγγλικού πολέμου, ο Κάρολος Ζ' συνάπτει συμμαχία με το ηνωμένο βασίλειο Δανίας και Νορβηγίας. Λίγους μήνες αργότερα θα τον γνωρίσει σε μια ανακτορική δεξίωση ο Σκανδιναβός βασιλιάς, που εντυπωσιάζεται. Του προτείνει να παραιτηθεί από το γαλλικό και να ενταχτεί στο δικό του στρατό.
[Γενικά, ο royalty δεν ξέρει τι θα loyalty]

Ο Ιωάννης συνοδεύει το Δανό βασιλιά στην πρωτεύουσα του, για να γίνει σύντομα προσφιλέστατος υπασπιστής του βασιλικού ζεύγους και ίνδαλμα των ενόπλων δυνάμεων. Ήταν είκοσι εννέα ετών, όταν στάλθηκε επικεφαλής εκστρατευτικού σώματος στη Σουηδία. Χωρίς αιματοχυσία, με την πειθώ και τη διπλωματική ευστροφία του κατορθώνει να πείσει τους επαναστατημένους σουηδούς να καταθέσουν τα όπλα και να αποδεχτούν ανώτατο άρχοντα του ενωμένου βασιλείου Δανίας, Νορβηγίας, Γοτθίας και Σουηδίας το βασιλιά της πρώτης.


Ο Ιωάννης γίνεται δεκτός με πρωτοφανείς τιμές κατά την επάνοδο του στην Κοπεγχάγη. Η χαρά του βασιλέως για το κατόρθωμα αυτό του Ιωάννη υπήρξε τόσο μεγάλη, ώστε τον ονόμασε στρατηγό του Ηνωμένου Βασιλείου. Η μοναχοκόρη του βασιλιά, Μαρία, τον ερωτεύεται παράφορα, χωρίς ωστόσο να τολμήσει να το αποκαλύψει στους γονείς της. Ο Ιωάννης δεν άργησε να την ερωτευτεί και το αμοιβαίο αίσθημα ακολούθησε γρήγορα το ειδύλλιο. Κάποιος μικρόψυχος αυλικός σπεύδει να καταγγείλει το ειδύλλιο στον πατέρα της πριγκίπισσας κι αυτός αποφασίζει να απομακρύνει για λίγο τον προσφιλή του στρατηγό από τα ανάκτορα, αφού προηγουμένως ενημερωθεί για την καταγωγή του.


[Ακολουθεί η δραματική σκηνή της αναγνώρισης. Σας τη στερώ για να μην συγκινηθείτε αλλά εν περιλήψη περιλαμβάνει φιλιά, αγκαλιές, λιποθυμίες και γενικά όλα εκείνα τα στοιχεία που μας γοητεύουν στις αρχαιοελληνικές τραγωδίες, τα ιπποτικά μυθιστορήματα και στην "Οδύσσεια ενός ξεριζωμένου"]


Και ούτω πριν παρέλθη πολύς χρόνος ο βασιλεύς περιχαρής ανήγγειλεν εις τον λαόν του τους γάμους Ιωάννου του Χριστιανού - Παλαιολόγου μετά της θυγατρός αυτού Μαρίας και την εις τον δανικόν θρόνον ανάρρησιν αυτού.. . » Από εκείνον τον Ιωάννη Χριστιανό το μοναχογιό και διάδοχο του Μαρμαρωμένου Βασιλιά - καταγόταν ο Δανός πρίγκιπας, που ανήλθε το 1863 στον ελληνικό θρόνο ως Γεώργιος Α'.


[Σοβαρά: Ο περί ου ο λόγος Δανός βασιλιάς (σύμφωνα με το χρονικο πλαίσιο που τίθεται είναι ο Χριστιανός Α') όμως δεν είχε καμία κόρη που να την λένε Μαρία. Επίσης αν και ο επόμενος βασιλιάς ονομάζεται Ιωάννης αυτός δεν μπορεί να είναι το φανταστικό μας βυζαντινό βασιλόπουλο γιατί απλώς ο πραγματικός Ιωάννης που έγινε βασιλιάς της Δανίας ήταν φυσικός γιος του Χριστιανού Α'. Παρεπιμπτώντος ούτε η γυναίκα του πραγματικού Ιωάννη ονομάζονταν Μαρία, ήταν η Χριστίνα της Σαξονίας. Για τους Δανούς βασιλιάδες εδώ]


Προφανώς η πιθανότητα να συνέβη η ιστορία που πασάρει ο Βαρθολομαίος ο Ίμβριος είναι συγκρίσιμη με την πιθανότητα ένας παπάς να είναι δαρβινιστής. Να σου δώσει σαφή απάντηση ένας οικονομολόγος. Να καταλάβεις τις γυναίκες. Ένας κομουνιστής να είναι θρήσκος. Όπα αυτό υπάρχει... Anyway, you get the picture.


Δέν ξέρω πόσος κόσμος πιστεύει αυτόν τον μύθο αλλά είναι ενδιαφέρον ότι κατά τη διάρκεια της Μικρασιατικής εκστρατείας ο Κωνσταντίνος Α' υιοθέτησε το Κωνσταντίνος ΙΒ', θεωρούσε δηλαδή τον εαυτό του συνεχιστή των Παλαιολόγων... υποψιάζομαι ότι εκείνη την εποχή ο μύθος που σας παρουσίασα πρέπει να είχε ρεύμα.


Ως εδώ ήμουν λιγάκι ειρωνικός, στη συνέχεια παρουσιάζω την πραγματική ιστορία των χαμένων Βυζαντινών αυτοκρατόρων.


Η ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΧΑΜΕΝΩΝ ΒΥΖΑΝΤΙΝΩΝ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΩΝ
by Athene noctua


Usual copyright laws apply

Οφείλω να παραδέχτώ ότι η ιστορία που παραθέτει ο Βαρθολομαίος ο Ίμβριος έχει ορισμένα ψήγματα αλήθειας μόνο που επιχειρεί ένα λογικό άλμα 4 αιώνων και παραποιεί το όνομα του τελευταίου πρίγκηπα του Βυζαντίου. Εδώ έρχεται η σειρά μου να συνεισφέρω στην ιστορική έρευνα.

Λοιπόν, το πραγματικό όνομα του τελευταίου πρίγκηπα δεν ήταν Ιωάννης-Χριστιανός αλλά Ιωάννης-Μοντεζούμα ο οποίος ανακάλυψε την Αμερική όταν ο Κολόμβος δεν μπορούσε ακόμα να δέσει ούτε ένα σταυρόκομπο, όχι να κουμαντάρει καραβέλα (είναι γνωστό ότι ο Κολόμβος ήταν Έλληνας από τη Χίο, μπορεί να τον προσβάλω αλλά οφείλω να σεβαστώ την ιστορική αλήθεια). Η Αμερική βέβαια είχε ανακαλυφθεί από τους αρχαίους Έλληνες αλλά με την πάροδο των αιώνων αυτό ξεχάστηκε. Έτσι οι Ίνκας οι οποίοι ήταν απόγονοι των Ελλήνων που αποίκισαν την Αμερική μόλις άκουσαν τον Ιωάννη-Μοντεζούμα να μιλάει ελληνικά βάλαν τα κλάματα και άρχισαν να απαγγέλουν Όμηρο. Του κάνανε τραπέζι με κεκραμένο οίνο, χωριάτικη, τηγανιτές πατάτες (Ναι! είναι ελληνική ανακάλυψη, οι Βέλγοι απλώς βρήκαν τσελεμεντέ των αρχαίων Ελλήνων της Αμερικής και ιδιοποιήθηκαν τη συνταγή) και μπακλαβά (ίδια πέριπτωση με τους Βέλγους αλλά εδώ μας καπέλωσαν οι Τούρκοι).


Ο βασιλιάς των Ίνκας προσέφερε στον Ιωάννη-Μοντεζούμα την κόρη του και τον θρόνο. Η ελληνική δυναστεία συνέχισε να κυβερνά μέχρι που έφτασαν οι Παπικοί κονκισταδόρες και την κατέλυσαν, ρημάζοντας τον λαμπρό ελληνικό πολιτισμό της Αμερικής. Οι απόγονοι της δυναστείας μαζί με λίγους πιστούς υπηκόους τους κατέφυγαν στην Βόρεια Αμερική όπου συνάντησαν μια φυλή ινδιάνων οι οποίοι, πως τα φέρνει ο διάολος, ήταν απόγονοι των στρατευμάτων του Αλεξάνδρου που είχαν ξεμείνει στην Ινδία και κάνοντας μια επική πορεία, μπροστά στην οποία η πορεία του Ξενοφώντα ήταν βόλτα στο περίπτερο για τσιγάρα, μέσα από την Κίνα και τη Σιβηρία έφτασαν στον Βερίγγειο πορθμό, πέρασαν απέναντι και κατέβηκαν στην Φλόριντα. Έτσι οι απόγονοι των Παλαιολόγων προσέθεσαν στην σειρά των τίτλων που κατείχαν και αυτόν του "Αυτοκράτορα των Μεγάλων Κυνηγότοπων" και βασίλεψαν μέχρι να εμφανιστούν οι αιρετικοί των αιρετικών Άγγλοι.


Ο Άγγλος διοικητής Washington όμως ήταν δεινός ελληνιστής και αντιλαμβανόμενος ότι ο μεγάλος αρχηγός "Δικέφαλος Αετός" ήταν ο νόμιμος δικαιούχος του θρόνου του Βυζαντίου τον πήρε υπό την προστασία του. Οι Παλαιολόγοι συνέχισαν από τότε άρχισαν να ζουν σαν gentlemen στη διπλανή φυτεία από τους Washington. Έτσι όταν ήρθε η ώρα για να τιμήσουν τους οικογενειακούς τους δεσμούς με την οικογένεια του George τον βοήθησαν στον αγώνα της ανεξαρτησίας.


Ο Γεώργιος Washington είχε υποσχεθεί στους Παλαιολόγους (τώρα Malborough) τον θρόνο των ΗΠΑ αλλά τους είπε ότι θα έπρεπε πρώτα να προετοιμάσει το έδαφος και τους παρακάλεσε να περιμένουν γράμμα του προτού εγκατασταθούν στον Λευκό Οίκο (η ιστορία επαναλήφθηκε το 1974, σε μια θαλασσοφίλητη χώρα όπου ο τράχηλος των πολιτών της ζυγό δεν υπομένει, μα όχι δεν μιλώ για το χωριό του Asterix!). Όταν με τα χρόνια κατάλαβαν τι είχε γίνει συμβιβάστηκαν με μια θέση στη Γερουσία. Με το ξέσπασμα της ελληνικής επανάστασης κάτι σκίρτισε μέσα τους και με συνεχείς αποστολές πολεμοφοδίων ενίσχυαν τους επαναστατημένους αδελφούς τους. Και όχι μόνο αυτό, όλα τα αρσενικά μέλη της οικογένειας από τον 70ετή Archibald (Δημήτριος) μέχρι τον 10χρονο William (Αλέξιος) έφτασαν στην Ελλάδα και έπεσαν στο πεδίο της τιμής χωρίς να αποκαλύψουν τη καταγωγή τους αλλά κρυπτόμενοι πίσω από τη μάσκα του απλού φιλλέληνα.


Μ' αυτά και μ'αυτά ο μόνος αρσενικός Παλαιολόγος του έμεινε ήταν βρέφος, ο Oscar (Γεώργιος), χαϊδευτικά Light γιατί ήταν ελαφρύς σαν πούπουλο (Αυτό μπορεί να εξηγεί την προτίμηση των φιλοβασιλικών στα Malboro light). Για να προστατεύσουν την οικογένεια οι Παλαιολογίνες πήραν το βρέφος και κατέφυγαν στη Δανία όπου και έδειξαν στον βασιλιά της Δανίας το κιτρινισμένο πια χαρτί που είχε δώσει η Σοφία στον Ιωάννη-Μοντεζούμα. Ο βασιλιάς συγκλονίστηκε και πήρε υπό την προστασία του το βρέφος Γεώργιο. Τα υπόλοιπα είναι ιστορία. Το 1863 είχαμε ξεμείνει από βασιλιά και όταν βγήκαμε στη γύρα για νέο ο Δανός βασιλιάς σφύριξε το μυστικό στους Έλληνες αντιπροσώπους οι οποίοι και έπραξαν το εθνικό τους καθήκον ανακυρήσσοντας τον Γεώργιο βασιλέα της Ελλάδος.


Αυτά βέβαια δεν πρόκειται ποτέ να τα γράψουν τα βιβλία της ιστορίας λόγω της σιωνιστικής προπαγάνδας η οποία μάχεται τον περιούσιο ελληνικό λαό. Στην όλη υπόθεση εμπλέκεται και το Βατικανό το οποίο στα υπόγειά του κρύβει τα έγγραφα που αποδεικνύουν την ορθότητα των παραπάνω.


Τελικά η ιδέα δεν είναι άσχημη, θα το αναπτύξω σε μυθιστόρημα. Θα γίνω ο Έλληνας Dan Brown με δυο διαφορές, θα με παρασημοφορήσει ο Χριστόδουλος και η αίθουσα Παπαρηγοπούλου (το να συνδέσεις τον νέο με τον αρχαίο ελληνισμό είναι σαν να λύνεις πρωτοβάθμια εξίσωση, το δικό μου επίτευγμα έχει ένα flavour από nonlinear dynamics) θα πάρει το όνομά μου. Ελπίζω πάντως την ταινία να την αναλάβουν οι αμερικάνοι γιατί αν περιμένω από το ελληνικό κέντρο κινηματογράφου σώθηκα.

Τρίτη, Μαΐου 16, 2006

Προσωπικοί μύθοι


Ένας άντρας και μια γυναίκα αγαπιούνται, πετάνε στα σύννεφα που βρήκαν ο ένας την άλλη και το αντίστροφο. Πώς γίνεται να χωρίσουν; Αν ο άντρας είναι 28 χρόνων μαντράχαλος που ακόμα παιδεύεται με το διδακτορικό του και δεν έχει πάει στρατό, ενώ η γυναίκα είναι 31 και δουλεύει ήδη 5 χρόνια, φαίνεται ότι είναι πανεύκολο.

Είχα ακούσει για την κρίση των 30 αλλά δεν μπορούσα να την καταλάβω μέχρι που την είδα να ξετυλίγεται μπροστά μου. Η κοπέλα μου (μου; για πόσο ακόμα άραγε;) είναι μπερδεμένη, πανικοβλημένη, απογοητευμένη. Πιστεύει ότι χάνονται σιγά σιγά τα όνειρά της. Νιώθει ότι μέχρι να είμαι έτοιμος για οικογένεια θα περάσουν χρόνια και δεν μπορεί να περιμένει. Με αγαπά αλλά ένα κομμάτι της θέλει να φύγει.

Το προηγούμενο Σάββατο κατέρρευσα. Είχα μπροστά μου τη γυναίκα που αγαπώ να μου λέει αυτά τα πράγματα και να κλαίει. Αυτή που 3 ολόκληρα χρόνια την είχα δει μόνο να γελάει. Σκίστηκε η καρδιά μου. Ότι και αν της έλεγα δεν είχε σαν αποτέλεσμα όλο και περισσότερα δάκρυα. Και τα δικά μου μάτια βουρκώσαν αλλά δεν έκλαψα. Γινόταν σεισμός και εγώ πάγωσα.

Για 3 χρόνια με ανέβαζε όλο και πιο ψηλά και αυτό κάνει την πτώση πιο οδυνηρή. Ακόμα δεν έχω χτυπήσει στον πάτο γιατί περιμένω να αποφασίσει αν τελικά θέλει να είναι μαζί μου. Φοβάμαι ότι το παιχνίδι έχει ήδη κριθεί αλλά φοβάμαι να το παραδεχτώ. Κρατιέμαι από μια ελπίδα, πιθανόν αυταπάτη, μα ελπίδα. Έτσι, παραμένω μετέωρος. Ο χρόνος σταμάτησε, είμαι in limbo. Τώρα πια δεν μιλάμε καν στο τηλέφωνο γιατί κάθε συζήτηση είναι οδυνηρή και για τους δυο μας.

Πονάω που η αγάπη μου δεν είναι αρκετή για να την κρατήσει. Που και η ίδια "σε αγαπώ αλλά...". Νόμιζα ότι η αγάπη ήταν ανίκητη. Είτε η προγούμενη πρόταση είναι ψευδής, είτε η αγάπη μας δεν ήταν τελικά τόσο δυνατή. Και οι δύο εκδοχές με τσακίζουν.

Τσιγάρο στο τσιγάρο. Οι αναμνήσεις με πνίγουν. Είμαι η καρικατούρα του Ορφέα, εκείνος έχασε την Ευρυδίκη του επειδή βιάστηκε, εγώ την χάνω επειδή άργησα. Timing is everything.

Είχα το πρώτο σχόλιο στο blog. Ξαφνιάστικα. Ξεκίνησα το blog για να λυτρωθώ από τους δαίμονες μου, να γράψω για τις χαρές τις μαύρες μέρες μου, τις ανησυχίες, τις εμμονές και τους προβληματισμούς μου. Θα συνεχίσω έτσι, αναμιγνύωντας θέματα καθαρά προσωπικά με γενικού ενδιαφέροντος. Επανέρχομαι αύριο με ένα ευτράπελο κείμενο που επιχειρεί να συνδέσει τον τέως βασιλιά με τους Παλαιολόγους. Να διασκεδάσω λίγο γιατί πολύ μαυρίλα έπεσε.