Athene noctua

Γλαύξ ή μπούφος;

Η Φωτό Μου
Όνομα:
Τοποθεσία: 124 ΠΒΕ, Greece

Τρίτη, Μαΐου 16, 2006

Προσωπικοί μύθοι


Ένας άντρας και μια γυναίκα αγαπιούνται, πετάνε στα σύννεφα που βρήκαν ο ένας την άλλη και το αντίστροφο. Πώς γίνεται να χωρίσουν; Αν ο άντρας είναι 28 χρόνων μαντράχαλος που ακόμα παιδεύεται με το διδακτορικό του και δεν έχει πάει στρατό, ενώ η γυναίκα είναι 31 και δουλεύει ήδη 5 χρόνια, φαίνεται ότι είναι πανεύκολο.

Είχα ακούσει για την κρίση των 30 αλλά δεν μπορούσα να την καταλάβω μέχρι που την είδα να ξετυλίγεται μπροστά μου. Η κοπέλα μου (μου; για πόσο ακόμα άραγε;) είναι μπερδεμένη, πανικοβλημένη, απογοητευμένη. Πιστεύει ότι χάνονται σιγά σιγά τα όνειρά της. Νιώθει ότι μέχρι να είμαι έτοιμος για οικογένεια θα περάσουν χρόνια και δεν μπορεί να περιμένει. Με αγαπά αλλά ένα κομμάτι της θέλει να φύγει.

Το προηγούμενο Σάββατο κατέρρευσα. Είχα μπροστά μου τη γυναίκα που αγαπώ να μου λέει αυτά τα πράγματα και να κλαίει. Αυτή που 3 ολόκληρα χρόνια την είχα δει μόνο να γελάει. Σκίστηκε η καρδιά μου. Ότι και αν της έλεγα δεν είχε σαν αποτέλεσμα όλο και περισσότερα δάκρυα. Και τα δικά μου μάτια βουρκώσαν αλλά δεν έκλαψα. Γινόταν σεισμός και εγώ πάγωσα.

Για 3 χρόνια με ανέβαζε όλο και πιο ψηλά και αυτό κάνει την πτώση πιο οδυνηρή. Ακόμα δεν έχω χτυπήσει στον πάτο γιατί περιμένω να αποφασίσει αν τελικά θέλει να είναι μαζί μου. Φοβάμαι ότι το παιχνίδι έχει ήδη κριθεί αλλά φοβάμαι να το παραδεχτώ. Κρατιέμαι από μια ελπίδα, πιθανόν αυταπάτη, μα ελπίδα. Έτσι, παραμένω μετέωρος. Ο χρόνος σταμάτησε, είμαι in limbo. Τώρα πια δεν μιλάμε καν στο τηλέφωνο γιατί κάθε συζήτηση είναι οδυνηρή και για τους δυο μας.

Πονάω που η αγάπη μου δεν είναι αρκετή για να την κρατήσει. Που και η ίδια "σε αγαπώ αλλά...". Νόμιζα ότι η αγάπη ήταν ανίκητη. Είτε η προγούμενη πρόταση είναι ψευδής, είτε η αγάπη μας δεν ήταν τελικά τόσο δυνατή. Και οι δύο εκδοχές με τσακίζουν.

Τσιγάρο στο τσιγάρο. Οι αναμνήσεις με πνίγουν. Είμαι η καρικατούρα του Ορφέα, εκείνος έχασε την Ευρυδίκη του επειδή βιάστηκε, εγώ την χάνω επειδή άργησα. Timing is everything.

Είχα το πρώτο σχόλιο στο blog. Ξαφνιάστικα. Ξεκίνησα το blog για να λυτρωθώ από τους δαίμονες μου, να γράψω για τις χαρές τις μαύρες μέρες μου, τις ανησυχίες, τις εμμονές και τους προβληματισμούς μου. Θα συνεχίσω έτσι, αναμιγνύωντας θέματα καθαρά προσωπικά με γενικού ενδιαφέροντος. Επανέρχομαι αύριο με ένα ευτράπελο κείμενο που επιχειρεί να συνδέσει τον τέως βασιλιά με τους Παλαιολόγους. Να διασκεδάσω λίγο γιατί πολύ μαυρίλα έπεσε.

2 Comments:

Blogger mademoiselle parizaki said...

Πολύ ωραίος ο τίτλος... ταιριάζει μ΄όλ΄αυτά που ζούμε μέσα στις σχέσεις μας... εγώ όταν φανταζόμουν την τέλεια σχέση την φανταζόμουν, πως να στο πω, ασυννέφιαστη και δεν είναι έτσι ακριβώς τα πράγματα... με συγκίνησε πολύ το κείμενό σου για την ευαισθησία που βγάζεις... και για το γεγγονός ότι μπορείς να την εκφράσεις...

4:50 μ.μ.  
Blogger Βασίλης said...

Η πλάκα αγαπητή Παριζάκι είναι ότι η σχέση που περιγράφω ήταν ασυνέφιαστη. Ήρθε όμως ύπουλα ο τυφώνας. Η ειρωνία είναι ότι μακαρίζαμε τους εαυτούς μας που δεν μαλώσαμε ποτέ όταν όλα τα ζευγάρια γύρω μας σκοτώνονταν. Τελικά οι άλλοι προχωρούν ακάθεκτοι και εμείς απομακρυνόμαστε. Οι φίλοι που τους το είπα δεν το πίστευαν. ΕΣΕΙΣ? Εμείς...

4:41 μ.μ.  

Δημοσίευση σχολίου

<< Home